p8

وجود واژه‌هایی مانند اَدیم، کیمخت، تیماج، سَختیان و... در زبان پارسی قبل از اسلام و همچنین وجود واژه های مرتبط با وسایل و ابزار های چرمی مانند سَختَک، کمربند، مَشک و ... در متون قدیمی نشان دهنده استفاده ی گسترده از چرم در ایران باستان است.
ایرانیان باستان از پوست حیواناتی مانند گاومیش و گاو و گوسفند برای نوشتن استفاده می‌بردند. همینطور شواهد حاکی از نوشتنِ فرمان های داریوش بر روی چرم است. بنا بر برخی روایات، کتابِ کبیرِ اوستا را بر دوازده هزار قطعه پوست گاو نوشته بودند. همچنین پوست_نوشته‌هایی که در اورامان کردستان یافت شده و در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود نشان دهنده استفاده از پوست برای نگارش در دوره اشکانیان است.

تولید انواع پوست وچرم و نیز تجارت مرتبط با آن در دوره ی عباسی در سراسر قلمرو اسلامی و بالطبع در ایران پررونق بود.
از جمله کاربردهای چرم در ایرانِ آن دوره ساخت پوستین و قبضه ی شمشیر و آستر کفش و لباسهای زمستانی و همچنین افسار و رکاب و مَشک و خیمه بود...و همچنین البته جلدهای چرمی که به صورت ساده ای طلاکوب می‌شدند. گزارشهای فراوانی درباره تجارت پوست و چرم در این دوره به دست آمده که نشان دهنده رونق استفاده از چرم در این بخش از جهان است. تجارت چرم و پوست پس از حمله مغول نیز پررونق ماند. مکاتبات خواجه رشید الدین وزیر خردمندِ دربار ایلخانی، گواهِ شهرتِ برخی شهرها مانند تبریزو شیرازِ آن زمان در امرِ تولید و مصرف چرم است. در دوره تیموری از چرم برای تجلیدِ کتاب‌ها و ساخت جلدهای ضربی و سوخت استفاده ی بسیاری می‌شده به طوری که هنر سوخت علاوه بر جلد سازی به عنوان هنری تزیینی نیز در این دوره اهمیت می یابد.

شلوارهای ایرانی بنا بر گزارشِ یافته های تاریخی از همان عهد باستان متناسب با زیستِ کشاورزیِ آن مردمان دوخته شده اند. با پاچه های راسته و گشادی که گاهی در محل مچ جمع می شدند و در کمر نیز با شالی دورپیچ ثابت می ماندند. درواقع این شلوارها بهترین و درست ترین طرح هستند...از برای مردمانی که (اغلب زن و مرد) کشاورز بودند... شلوارهایی متناسب باامور مهمی چون دِروی محصول و در عین حال برازنده همچو یک شاهزاده یا شاهدخت.

2019-14
QT9A0338